Ooit ging ik met een sporttas, het was 1987, naar Athene om als eerste Nederlander, deel te nemen aan de Spartathlon. Ik was alleen, ik had geen begeleidingsteam. Ik had geen trainer, geen masseur, geen voedingsdeskundigen, mijn bloed werd niet gecontroleerd. Ik dacht dat ik wel veel zou moeten trainen voor zo’n lange afstand, dus trainde ik veel. Ik had een volledige baan in de gezondheidszorg, inclusief onregelmatige diensten.
Toen ik daar in Athene de grote lopers en winnaars ontmoette, vonden ze, dat in deze speciale loop het goed zou zijn om geen begeleidende teams toe te staan. Ik was het met ze eens. Ten eerste omdat dat eerlijker is, ten tweede omdat de koerier het ooit ook zonder een begeleidingsteam deed. Tja, een beetje in de geest van de oudheid dus.
Het afgelopen weekend moest ik met weemoed terugdenken aan die tijd. Het leek puurder toen. De wegen waren nog niet allemaal geasfalteerd, vele kilometers bestonden uit “track”, zoals ooit lang geleden. Maar ja, jullie weten dat ik een onverbeterlijke romanticus ben en regelmatig met m’n hoofd in het verleden blijf hangen.
Toch had ik een voorgevoel, dat het met Jan Albert mis zou gaan. Zo geregiseerd, zo niets aan het toeval overlatend, dat het toeval wel toe moest slaan uit onverwachte hoek, zoals dat nou eenmaal gaat met toeval. Hij had er niet op gerekend, het had hem verbaasd. Veel heeft Jan Albert inmiddels aangetoond, veel heeft hij bewezen, geweldige resultaten heeft hij neergezet. Hij heeft nu ook bewezen, dat een mens geen machine is.
Amen. Hulde en respect voor de benadering van zowel Ron als JAL.
Ultralopen is een levensles in nederigheid.
En zo is t Oscar !
vrind, collega, T is toch weer gelukt. Doet me deugd. GrD.
September 1999 is 2 jaar voor september 2001 en september 1987 is nu 24 jaar geleden.
Je levert dus zelf nog (onbedoeld?) een extra bewijs dat een mens geen machine is!
Nee, t was zo bedoeld Martin.
Mooi stuk Ron. Ik heb aan je gedacht toen ik trainde in Griekenland. Gelukkig is de mens geen machine. Ultralopen is en blijft een geweldige sport. Dank voor je inspiratie de afgelopen jaren en je stuk in een blad wat ik over je las ergens begin jaren negentig, wat mij aanzette toen ik eind 2005 begon met ultralopen ( was toen 48 ) om als doel te stellen te finishen in de Spartahlon. Ook staat me nog het beeld voor ogen toen ik mijn eerste 24 uur liep in Apeldoorn ( 2007, wat een feest..) en ik daar iemand zag staan te grijnzen en vervolgens mijn dag niet meer stuk kon.
Wat een eer Jan Albert ! Ik vind dat je fenomenaal hebt gepresteerd de afgelopen jaren. Ik had jouw aanpak nooit kunnen volbrengen, dat weet ik . Ook dat je zo diep bent gegaan had ik niet gekund. Nou ja, je ziet wat je vorig jaar hebt gedaan. Veel sneller dan ik en bijna gewonnen. Jammer voor je dat het dit jaar niet lukte, maar ik heb bijzonder veel respect voor je en ik weet hoe vreselijk het is als je moet stoppen, aangezien ik ongeveer de helft van mn races opgegeven heb. Het ga je goed kerel en wie weet tot ziens !! Ron
Misschien wil je wel dat het anders was, maar mij heb je ook geïnspireerd
Je schrijft : ” …zoals dat nu eenmaal gaat met toeval “. Als het geen geintje is, dan begrijp ik het niet. Je suggereert dat toeval een zekere voorspelbaarheid in zich heeft. Dan is toeval geen toeval meer. Het bewijs dat een mens geen machine is, is al vaker geleverd. Machines lopen wel eens vast en mensen lopen wel eens de verkeerde kant op. Daarom is trainen ook leuker dan een wedstrijd. Als je in training de verkeerde kant op loopt is het regelmatig meerwaarde, in een wedstrijd is het linksom of rechtsom het verschil tussen winnen en verliezen. Ik loop nog steeds heel vaak verkeerd en ik heb denk ik meer verloren dan jij. In 1987 ging ik met een heleboel spottassen de gezondheidszorg in, voor 24 uur per dag. De wereld is klein. Over toeval moet je het maar niet hebben.
Dag ouwe jongen ! Ik hoop dat alles goed met je gaat . Ja, toeval, je weet dat het komt, maar wanneer, dat weet je niet. We worden verrast door de verrassing. Ach, ik schrijf maar wat, dat weet je Jitze. vrgrron
Mooi stukje weer, Ron!
En een prachtige reactie van Jan-Albert Lantink. Twee ultralopers die het ultralopen op hun eigen manier benaderen. Totaal verschillend, maar met veel respect voor elkaar. Prachtig heren! Jullie zijn beiden een parel voor de (ultra)loopsport
Renko
Dank je Renko !!!
Renko bedankt hoot
Sorry Renko, ik begrijp ook nix vab die computers, maar ik wou je dus danken voor je mooie woorden…grron
!
Hoi Ron,
Ik kan beide standpunten begrijpen, zowel jouw perspectief als die van JAL. Ikzelf zou voor jouw benadering kiezen, hoop over twee jaar naar de Spartathlon te gaan (zonder begeleiding). Maar er kan nog zoveel gebeuren dat er van zekerheid geen sprake is.
Hoe is het verder met je? Ben je al weer lekker aan het lopen? Of zit de knie nog steeds in de weg?
Met vriendelijke groet,
Dave
Ik loop alweer iets Dave. Je kunt de Spartathlon alleen doen hoor ! Elke 3 a 4 km zijn er posten waar je van alles kunt pakken. Die luxe had de koerier lang geleden niet…grron
Ron,
Ben blij dat je weer wat schrijft ( opa brombeer) je houdt me op de been als ik me duurloopjes doe, hoor je zeggen : ” als het pijn gaat doen: dan begint pas de training!!!” maar ook lekker ff zeuren over van alles en nog wat, lekker man.
Hoop dat je weer wat schrijft, en als je het niet doet: dan lees ik het gedicht weer van het duin, dat blijft actueel.
Gr Ton
Dank je Ton, tis teveel eer hoor…ik loop in ieder geval weer een btje. grron
Beste Mohikaan
Het is alweer tijd (of altijd) voor wat najaarsmijmeringen .
Stel geen vragen en je zult geen leugens horen.
Zonder dieptepunten zijn er ook geen hoogtepunten.
Moeilijkheden brengen ervaring met zich mee en ervaring brengt wijsheid.
De beste wijn komt uit een oud vat.
Jonge mannen vinden oude mannen dwaas,en oude mannen weten dat jonge mannen dwaas zijn.
Groetjes Koos
p.s. heb net je boek binnen gekregen ziet er perfekt uit.
Kwaliteit , een must voor elke kilometer-vreter zal het op face-book zetten.
Dank je Koos !!
Zo vrind, je loopt binnen. GrDiederik